1945 ඔක්තෝබර් 9 වැනිදා රාගම රජයේ රෝහලේදී උපත ලැබූ කුඩා දරුවකු, දශක කිහිපයකට පසු ශ්‍රී ලංකාවේ සිනමාවත් දේශපාලනයත් එකසේ කැලඹූ චරිතයක් බවට පත්වනු ඇතැයි එදා කිසිවකුට සිතෙන්නට නැත. ඔහු සාමාන්‍ය පවුලක උපන් දරුවෙකි. එහෙත් ඔහුගේ ජීවිතය අවසන් වන විට, ඔහුගේ නම වටා ගොඩනැඟී තිබුණේ සිනමා රසිකයන්ගේ ආදරය, දේශපාලන බලාපොරොත්තු, මතභේද සහ නොවිසඳුණු ප්‍රශ්න රැසකි. ඒ කුඩා දරුවා කෝවිලගේ ඇන්ටන් විජය කුමාරතුංග ය. පසුකාලීනව මුළු රටක්ම ආදරයෙන් “විජය” ලෙස හඳුනාගත් මිනිසා ය.
විජය උපත ලැබුවේ රෝමානු කතෝලික පවුලකය. ඔහුගේ පියා කෝවිලගේ බෙන්ජමින් කුමාරතුංග ගම්මුලාදෑනියකු වූ අතර, මව ක්ලාරා බියට්‍රිස් පෙරේරා වූවාය. පවුලේ දරුවන් සිව්දෙනාගෙන් බාලයා වූ විජයට සිඩ්නි සහ විවියන් නමින් වැඩිමහල් සහෝදරයන් දෙදෙනකු ද රූපා නමින් සහෝදරියක ද සිටියහ. ඔහුගේ ළමා කාලය ගෙවී ගියේ සාමාන්‍ය ශ්‍රී ලාංකික පවුල් පසුබිමකය. එහෙත් ඔහු තුළ තිබූ හැකියාවන් සාමාන්‍ය ඒවා නොවීය. ගීත ගායනා කිරීමටත්, රඟපෑමටත්, ජනතාව ඉදිරියේ කතා කිරීමටත් ඔහුට විශේෂ දක්ෂතාවක් තිබිණි.
සීදුව දාවිසමර මහා විද්‍යාලයෙන් මූලික අධ්‍යාපනය ඇරඹූ ඔහු, පසුව කොටහේන ශාන්ත බෙනඩික්ට් විද්‍යාලයෙන් සහ කඳාන ද මැසනොද් විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ලැබීය. පාසල් වියේදී ඔහුගේ හැකියාවන් හඳුනාගැනීමට අවස්ථාව ලැබුණේ වේදිකාව සහ කලා කටයුතු තුළිනි. එහෙත් ඔහුගේ ජීවිතය මුලින්ම ගමන් කළේ කලාව දෙසට පමණක් නොවේ. පාසල් අධ්‍යාපනයෙන් පසුව ඔහු පොලිස් සේවයට එක්ව උප පොලිස් පරීක්ෂකවරයකු ලෙස කටයුතු කළේය. නමුත් එම රැකියාව ඔහුගේ දිගුකාලීන ජීවිත ගමන බවට පත් නොවීය. ඔහුගේ ඉදිරි ගමන වෙනත් මාවතකට හැරෙමින් තිබිණි. ඒ මාවත වූයේ සිනමාවයි.
1969 වසරේදී සුගතපාල සෙනරත් යාපා අධ්‍යක්ෂණය කළ හන්තානේ කතාව චිත්‍රපටය විජයගේ ජීවිතයේ වැදගත් හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයක් බවට පත්විය. එහි බන්දු නම් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යයාගේ චරිතයට පණ පෙවූ ඔහු, ප්‍රේක්ෂකයන් අතර විශේෂ අවධානයක් දිනාගත්තේය. කැමරාව ඉදිරියේ පෙනී සිටීම ඔහුට සම්පූර්ණයෙන්ම අලුත් අත්දැකීමක් නොවීය. ඊට පෙර මනමාලයෝ චිත්‍රපටයට ද ඔහු දායක වී තිබිණි. එහෙත් හන්තානේ කතාව ඔහුගේ සිනමා ගමනට නව දොරටුවක් විවර කළේය.
එතැන් සිට ඔහුගේ ජීවිතය සිනමාව සමඟ ගැඹුරින් බැඳී ගියේය. අහස් ගව්ව, එයා දැන් ලොකු ළමයෙක්, පොන්මනි, බඹරු ඇවිත්, ගඟ අද්දර, බැද්දේගම, පාර දිගේ සහ මහ ගෙදර වැනි චිත්‍රපට ඔහුගේ රංගන ජීවිතයේ සුවිශේෂී සලකුණු බවට පත්විය. ඔහුගේ රංගනය තුළ තිබුණේ රූපයෙන් පමණක් ප්‍රේක්ෂකයා ආකර්ෂණය කරගැනීමේ හැකියාව නොවේ. විවිධ චරිතවලට ගැළපෙන ලෙස තමන් වෙනස් කරගැනීමටත්, චරිතයක හැඟීම් ප්‍රේක්ෂකයා වෙත සමීප කිරීමටත් ඔහුට හැකි විය.
දශක දෙකකට ආසන්න කාලයක් පුරා විහිදුණු ඔහුගේ සිනමා ගමන තුළ චිත්‍රපට 120කට වැඩි සංඛ්‍යාවකට ඔහු දායක වූ අතර, ඉන් චිත්‍රපට 114ක ප්‍රධාන චරිතය රඟපෑ බව සඳහන් වේ. ඔහුගේ කලා හැකියාව සිංහල සිනමාවට පමණක් සීමා නොවීය. ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් නිර්මාණය වූ The God King චිත්‍රපටයටත්, දෙමළ භාෂාවෙන් නිර්මාණය වූ නංගුරම් චිත්‍රපටයටත් ඔහු දායක විය.
කාලය ගත වෙද්දී විජය යනු නළුවකු පමණක් නොවීය. ඔහු ජනප්‍රියත්වයේ සංකේතයක් බවට පත්ව සිටියේය. ඔහුගේ රංගනය, පෙනුම සහ ප්‍රේක්ෂකයන් සමඟ ගොඩනැඟුණු සමීප සම්බන්ධතාව ඔහුට වෙනස්ම ස්ථානයක් ලබා දුන්නේය. විජය සහ මාලිනී ෆොන්සේකා එක්ව රඟපෑ චිත්‍රපට ද ජනප්‍රියත්වයේ සුවිශේෂී යුගයක් සලකුණු කළේය. එහෙත් විජයගේ හැකියාව රංගනයෙන් අවසන් වූයේ නැත.
ඔහු ගායකයකු ද විය. පසුබිම් ගායකයකු ලෙස ගීත සියයකට වැඩි සංඛ්‍යාවක් ගායනා කළ ඔහු, ප්‍රේක්ෂකයන්ගේ මතකයේ රැඳෙන ගීත රැසක් සිංහල සංගීතයට එක් කළේය. මුළු හදින්ම ඔබ හට ආදරෙයි ඔහුගේ නම සමඟ බැඳී ඇති ගීත අතරින් එකකි. ඔහු චිත්‍රපට නිෂ්පාදකයකු ලෙස ද කටයුතු කළේය. වරදට දඬුවම් සහ සමාව ඔහු නිෂ්පාදනය කළ චිත්‍රපට දෙකකි. නමුත් ඒවා තිරගත වන අයුරු දැකීමට ඔහුට ජීවත්ව සිටියදී අවස්ථාව ලැබුණේ නැත.
ජනප්‍රියත්වය ඔහුට ලැබුණේ ජීවත්ව සිටියදීමය. එහෙත් ඔහුගේ කලා හැකියාවට හිමි වූ ඇතැම් ඇගයීම් ඔහුගේ මරණයෙන් පසුව ලැබිණි. 1989 වසරේදී කැඩපතක ඡායා චිත්‍රපටයේ රංගනය වෙනුවෙන් ඔහුට හොඳම නළුවාට හිමි සම්මාන ලැබිණි. එහෙත් ඒ වන විට ඔහු ජීවතුන් අතර සිටියේ නැත. ඔහු ගායනා කළ ගීත වෙනුවෙන් ද මරණයෙන් පසු ඇගයීම් හිමි විය. ඔහු රඟපෑ අවසන් චිත්‍රපටය තිරගත වූයේ ද ඔහුගේ මරණයෙන් වසර ගණනාවකට පසුවය. සිනමා තිරය මත ජීවමාන වූ මිනිසාගේ ජීවිතය අවසන් වුවද, ඔහුගේ රංගනය තවදුරටත් ප්‍රේක්ෂකයන් ඉදිරියේ ජීවත් විය.
විජයගේ ජීවිතය තේරුම් ගැනීමට ඔහුගේ සිනමා ගමන පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවේ. ඔහුගේ ජීවිතයේ දෙවැනි විශාල පරිච්ඡේදය ආරම්භ වූයේ දේශපාලනය සමඟිනි. 1974 වසරේදී ඔහු ලංකා සමසමාජ පක්ෂයට එක්විය. පසුව ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට සම්බන්ධ වී එහි උප ලේකම්වරයකු ලෙස ද කටයුතු කළේය. 1977 මහ මැතිවරණයේදී කටාන ආසනය සඳහා තරග කළ ඔහු පරාජයට පත්විය. නමුත් එම පරාජය ඔහුගේ දේශපාලන ගමන අවසන් කළේ නැත.
1982 ජනාධිපතිවරණයේදී හෙක්ටර් කොබ්බෑකඩුවට සහාය දැක්වූ ඔහු, මැතිවරණයෙන් පසුව දේශපාලන චෝදනාවලට මුහුණ දුන්නේය. නැක්සලයිට්වාදියකු බවට එල්ල වූ චෝදනා මත ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධනගේ පාලන සමයේ හදිසි නීති රෙගුලාසි යටතේ ඔහු අත්අඩංගුවට ගෙන රඳවා තැබිණි. එහෙත් ඔහුට එරෙහිව චෝදනා ගොනු නොකළ බව වාර්තා වේ. එම අත්දැකීම ඔහුගේ දේශපාලන ජීවිතයේ වැදගත් සිදුවීමක් විය.
1983 වසරේදී මහර ආසනයේ අතුරු මැතිවරණයට ඉදිරිපත් වූ විජය තවත් දැඩි අභියෝගයකට මුහුණ දුන්නේය. මැතිවරණ සමයේදී ඔහුට තර්ජන එල්ල වූ බවත්, ඔහු ඝාතනය කිරීමට උත්සාහයක් සිදු වූ අවස්ථාවක ඔහුගේ මිතුරකු මියගිය බවත් සඳහන් වේ. මැතිවරණයේ පළමු ඡන්ද ගණනය කිරීමේදී විජය ඉදිරියෙන් සිටියේය. නැවත ඡන්ද ගණනය කිරීමට තීරණය කෙරුණු අවස්ථාවේ ඡන්ද ගණන් කිරීමේ මධ්‍යස්ථානයේ විදුලිය විසන්ධි වූ බව වාර්තා විය. විදුලිය නැවත ලැබුණු පසු එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ අපේක්ෂකයා සුළු ඡන්ද පරතරයකින් ජයග්‍රහණය කර තිබිණි. මෙම සිදුවීම සම්බන්ධයෙන් විපක්ෂය මැතිවරණ අක්‍රමිකතා පිළිබඳ චෝදනා එල්ල කළේය. එහෙත් එම චෝදනා සහ ඒවායේ සත්‍යතාව එකිනෙකින් වෙන්කර හඳුනාගත යුතුය.
විජයගේ දේශපාලන ගමන තුළ මෙවැනි අභියෝග බොහොමයක් තිබිණි. ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ මැතිවරණයකට ඉදිරිපත් වී ජයග්‍රහණය කිරීම පමණක් නොවේ. තමන් විශ්වාස කළ දේශපාලන මතය වෙනුවෙන් වෙනම මාවතක් සකස් කරගැනීම ද ඔහුගේ අරමුණක් විය. 1984 ජනවාරි 22 වැනිදා විජය ශ්‍රී ලංකා මහජන පක්ෂය පිහිටුවීමට මූලිකත්වය ගත්තේය. එහි පළමු ජාතික සංවිධායකවරයා ලෙස කටයුතු කළ ඔහු, දේශපාලනය තුළ තමන්ටම අනන්‍ය වූ ස්ථානයක් ගොඩනැඟීමට උත්සාහ කළේය.
ඒ වන විට ශ්‍රී ලංකාව දරුණු වාර්ගික ගැටුමක් කරා ගමන් කරමින් තිබිණි. රටේ දේශපාලනය වටා බිය, සැකය සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය වර්ධනය වෙමින් පැවතිණි. මෙවැනි පසුබිමක විජයගේ පක්ෂය සිවිල් යුද්ධය අවසන් කර සාමය ඇති කිරීම වෙනුවෙන් කටයුතු කළේය. මින්නේරියේ පැවති මැතිවරණයකදී ශ්‍රී ලංකා මහජන පක්ෂය එක්සත් ජාතික පක්ෂයට පමණක් දෙවැනි වෙමින් දෙවැනි ස්ථානය දිනාගත්තේය. එහිදී ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය තුන්වැනි ස්ථානයට පත්වීම දේශපාලන වශයෙන් අවධානයට ලක් වූ සිදුවීමක් විය. පසුව පක්ෂය කුණ්ඩසාලේ සහ හබරාදූව මැතිවරණවලට ද ඉදිරිපත් විය. එහෙත් එහි දේශපාලන ශක්තිය සෑම තැනකදීම එකසේ වර්ධනය වූයේ නැත.
විජයගේ දේශපාලන අදහස් වඩාත් පැහැදිලි වූ අවස්ථාවක් වූයේ 1986 වසරේ ඔහු යාපනයට ගිය සංචාරයයි. එම ප්‍රදේශය එල්ටීටීඊ සංවිධානයේ පාලනය යටතේ පැවති සමයක ඔහු එහි ගියේය. නල්ලූර් මුරුගන් කෝවිලට ගිය ඔහු දෙමළ සිවිල් වැසියන් හමුවූ අතර, එල්ටීටීඊ සංවිධානයේ තරුණ නායකයන් කිහිපදෙනකු ද හමුවූ බව සඳහන් වේ. යුද්ධය මැද දෙපාර්ශ්වය අතර දුරස්ථභාවය වැඩිවෙමින් තිබූ කාලයක එවැනි සංචාරයක් දේශපාලන වශයෙන් වැදගත් විය. එය විජය සාමය වෙනුවෙන් ගත් දේශපාලන ස්ථාවරය සමඟ ද සම්බන්ධ විය. එහෙත් සාමය ගැන කතා කිරීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවූ රටක ඔහුගේ ගමන පහසු එකක් වූයේ නැත.
1978 පෙබරවාරි 20 වැනිදා විජය චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක සමඟ විවාහ විය. චන්ද්‍රිකා, ශ්‍රී ලංකාවේ හිටපු අගමැතිවරුන් වූ එස්. ඩබ්ලිව්. ආර්. ඩී. බණ්ඩාරනායක සහ සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායකගේ දියණියයි. ඇය දේශපාලන පසුබිමක හැදී වැඩුණු තැනැත්තියක් වූවාය. පසුව ඇය ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපති ධුරයට ද පත්වූවාය. විජය සහ චන්ද්‍රිකාට යසෝධරා සහ විමුක්ති නමින් දරුවන් දෙදෙනෙක් සිටියහ. ඔවුන්ගේ විවාහය සිදුවූයේ දේශපාලනය සහ ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය අතර සීමා එකිනෙක හමුවන පසුබිමකය. විජය ජනතාව අතර ජනප්‍රිය නළුවකු වූ අතර, චන්ද්‍රිකා දේශපාලන පවුලක සාමාජිකාවක වූවාය. කාලයත් සමඟ ඔවුන් දෙදෙනාම රටේ දේශපාලන ඉතිහාසයට සම්බන්ධ ප්‍රධාන චරිත බවට පත්වූහ. නමුත් ඔවුන්ගේ ඒකාබද්ධ ජීවිතයේ එක් පරිච්ඡේදයක් අකාලයේ අවසන් වීමට නියමිතව තිබිණි.
1988 ජනවාරි 28 වැනිදා කොළඹ කැම්බල් පිටියේ පැවති රැස්වීමකදී විජය විශාල ජනකායක් ඉදිරියේ කතාවක් පැවැත්වීය. එය ඔහුගේ අවසන් ප්‍රසිද්ධ දේශපාලන කතාව ලෙස සැලකේ. එහිදී ඔහු එක්සත් ජාතික පක්ෂය, ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය සහ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විවේචනය කළේය. එම පක්ෂ තුනම රට මුහුණ දී සිටි අර්බුදවලට ප්‍රමාණවත් පිළිතුරු ලබාදීමට අසමත් වී ඇති බව ඔහුගේ දේශපාලන අදහස විය.
එය ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ දේශපාලන අවිශ්වාසය වර්ධනය වෙමින් තිබූ කාලයකි. රටේ විවිධ ප්‍රදේශවල ජීවිත අහිමි වෙමින් තිබිණි. දේශපාලන මතභේද බොහෝ විට සාකච්ඡාවෙන් නොව බලහත්කාරයෙන් විසඳීමට උත්සාහ කෙරෙන පරිසරයක් නිර්මාණය වී තිබිණි. විජය ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය සහ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ අතර පැවති සම්බන්ධතා පිළිබඳව ද කනස්සල්ල පළ කළේය. මේ අතර ඔහුගේ ශ්‍රී ලංකා මහජන පක්ෂය තවත් වාමාංශික සහ ප්‍රගතිශීලී දේශපාලන කණ්ඩායම් සමඟ එක්ව නව සන්ධානයක් ගොඩනැඟීමට කටයුතු කරමින් සිටියේය. ලංකා සමසමාජ පක්ෂය, නව සමසමාජ පක්ෂය, ශ්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය සහ ඊළාම් ජනතා විප්ලවවාදී විමුක්ති පෙරමුණ ඒ අතර විය. එම උත්සාහය පිටුපස තිබුණේ රටේ දේශපාලනයට විකල්ප මාවතක් නිර්මාණය කිරීමේ අරමුණයි.
විජයගේ ජීවිතය අවසන් වීමට තවත් දින කිහිපයක් පමණක් ඉතිරිව තිබූ බව එදා රැස්ව සිටි ජනතාව දැන සිටියේ නැත. 1988 පෙබරවාරි 16 වැනිදා කොළඹ නගරයට ආසන්න ප්‍රදේශයක පිහිටි නිවසක් ඉදිරිපිටදී විජය කුමාරතුංග වෙඩි ප්‍රහාරයකට ලක්විය. ඔහුගේ හිසට එල්ල වූ වෙඩි ප්‍රහාරය මාරාන්තික විය. භාවිත කර තිබුණේ ටයිප් 56 වර්ගයේ ස්වයංක්‍රීය ගිනි අවියකි. සිනමා තිරය මත විවිධ චරිතවලට පණ දුන්, වේදිකාව මත ජනතාව අමතමින් සිටි, දේශපාලන රැස්වීම්වලදී තම අදහස් ප්‍රකාශ කළ මිනිසාගේ ජීවිතය එතැනින් අවසන් විය. ඔහුගේ වයස අවුරුදු 42කි.
වෙඩි තැබීම සිදු කළ පුද්ගලයා ලෙස ලයනල් රණසිංහ හඳුනාගනු ලැබීය. ඔහු “ගාමිණී” යන අන්වර්ථ නාමයෙන් ද හැඳින්විණි. විජයගේ මරණය හුදෙක් ජනප්‍රිය නළුවකුගේ මරණයක් පමණක් නොවීය. එය දේශපාලන වශයෙන් ද දැඩි කම්පනයක් ඇති කළ සිදුවීමක් විය. ඔහුගේ මරණයෙන් දින කිහිපයකට පසු, ඔහු ගොඩනැඟීමට දායක වූ එක්සත් සමාජවාදී සන්ධානයේ නායකයෝ ඔහුගේ අවමංගල්‍ය උත්සවයේදී සන්ධාන ගිවිසුමට අත්සන් තැබූහ. මිනිසකුගේ ජීවිතය අවසන් වූ තැනින් ඔහුගේ දේශපාලන උත්සාහය ඉදිරියට ගෙන යාමට තවත් පිරිසක් උත්සාහ කරමින් සිටියහ.
1988 පෙබරවාරි 21 වැනිදා කොළඹ නිදහස් චතුරස්‍රයේදී විජය කුමාරතුංගගේ අවසන් කටයුතු සිදු කෙරිණි. ඔහු එවකට පැවති රජයට විරුද්ධ දේශපාලන ක්‍රියාකාරිකයකු වුවද, ඔහුට රාජ්‍ය අවමංගල්‍යයක ගෞරව පිරිනැමිණි. ශ්‍රී ලංකා රූපවාහිනී සංස්ථාවේ නාලිකාව ඔස්සේ සජීවීව විකාශය කළ පළමු අවමංගල්‍ය උත්සවය ලෙස ද එය සඳහන් වේ. අවසන් කටයුතු සඳහා අතිවිශාල ජනකායක් සහභාගී වූහ.
ඔහුගේ ජනප්‍රියත්වය තේරුම් ගැනීමට එම ජනකායම ප්‍රමාණවත් සාක්ෂියක් විය. ඔහුට ආදරය කළේ දේශපාලන මතවාදයකට පමණක් සීමා වූ පිරිසක් නොවේ. සිනමා රසිකයෝ ද, ඔහුගේ ගීතවලට ආදරය කළ අය ද, ඔහුගේ දේශපාලන ගමන පිළිබඳ බලාපොරොත්තු තැබූ අය ද ඔහුගේ වියෝවෙන් කම්පාවට පත්වූහ. ඔහු ඝාතනයට ලක් වූ දිනය පසුකාලීනව “භයානක අඟහරුවාදා” යනුවෙන් ද හැඳින්විණි. එහෙත් අවමංගල්‍ය උත්සවය අවසන් වූ පමණින් සියලු ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු ලැබුණේ නැත. ඔහු ඝාතනය කළේ කවුරුන්ද, එම ඝාතනය පිටුපස තිබුණේ කුමන බලවේගද සහ එයට වගකිව යුත්තේ කවුද යන ප්‍රශ්න තවදුරටත් සාකච්ඡාවට ලක්විය.
විජයගේ ඝාතනය සම්බන්ධයෙන් අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව සිදු කළ විමර්ශන අතරතුර ලයනල් රණසිංහ ප්‍රකාශයක් ලබා දුන්නේය. පිටු 141කින් යුත් එම ප්‍රකාශයේ ඔහු සඳහන් කර තිබුණේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ සන්නද්ධ අංශය ලෙස සැලකුණු දේශප්‍රේමී ජනතා ව්‍යාපාරයේ නියෝග මත ඝාතනය සිදු කළ බවයි. 1980 දශකයේ අග භාගයේ සිදුවූ තවත් ඝාතන සම්බන්ධයෙන් ද එම සංවිධානයට චෝදනා එල්ල වී තිබිණි. කෙසේ වෙතත්, ඝාතනයක් සම්බන්ධයෙන් ලබාදුන් ප්‍රකාශයක් සහ එම සිදුවීමට අදාළ සියලු වගකීම් නීත්‍යනුකූලව තහවුරු කිරීම එකම දෙයක් නොවේ. ඒ සඳහා අදාළ සාක්ෂි, විමර්ශන සහ නීතිමය කරුණු වෙන වෙනම සලකා බැලිය යුතුය.
1994 වසරේදී චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ජනාධිපති ධුරයට පත්වීමෙන් පසුව විජයගේ ඝාතනය පිළිබඳ විමර්ශනය කිරීම සඳහා ජනාධිපති කොමිෂන් සභාවක් පත් කෙරිණි. එම කොමිෂන් සභාවේ වාර්තාව තුළ එවකට ජනාධිපති රණසිංහ ප්‍රේමදාස සහ රජයේ අමාත්‍යවරුන් දෙදෙනකු සම්බන්ධයෙන් ද චෝදනා ඉදිරිපත් වූ බව සඳහන් වේ. එහෙත් එම චෝදනා සම්බන්ධයෙන් සෘජු සාක්ෂි නොතිබූ බව ද වාර්තා වී තිබේ. එබැවින් මෙම කරුණු ඉදිරිපත් කිරීමේදී චෝදනා, විමර්ශනවල සොයාගැනීම් සහ අධිකරණයකින් තහවුරු කළ කරුණු අතර වෙනස පැහැදිලිව තබාගැනීම වැදගත්ය. විජයගේ ඝාතනය පිළිබඳ කතාව එතැනින් අවසන් නොවේ. ඔහුගේ මරණය ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන ප්‍රචණ්ඩත්වය, බල අරගල සහ අහිමි වූ දේශපාලන අවස්ථා පිළිබඳ මතකයක් බවට පත්විය.
විජය මියගිය පසුව ද ඔහු ගොඩනැඟීමට දායක වූ එක්සත් සමාජවාදී සන්ධානය දේශපාලන ගමන ඉදිරියට ගෙන ගියේය. පළාත් සභා මැතිවරණවලදී එම සන්ධානය ආසන රැසක් දිනාගත්තේය. 1988 ජනාධිපතිවරණයේදී එහි අපේක්ෂකයා වූ ඔසී අබේගුණසේකර තරග කළ නමුත් අවසන් ස්ථානයට පත්විය. 1989 පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී සන්ධානය ආසන තුනක් දිනාගත්තේය. එහෙත් ඒ කිසිදු ආසනයක් ශ්‍රී ලංකා මහජන පක්ෂයට හිමි නොවීය. විජය අපේක්ෂා කළ දේශපාලන ගමන ඔහුගේ මරණයෙන් පසුව එලෙසම ඉදිරියට ගියේ නැත. පක්ෂ, සන්ධාන සහ දේශපාලන බලවේග තමන්ගේම ගමන් මාර්ගවලට යොමු විය.
නමුත් විජය පිළිබඳ මතකය එම දේශපාලන ප්‍රතිඵලවලට සීමා නොවීය. ඔහුගේ නම තවදුරටත් සිනමාව සමඟ බැඳී තිබිණි. ඔහුගේ ගීත තවදුරටත් ඇසෙන්නට තිබිණි. ඔහුගේ දේශපාලන ස්ථාවරය පිළිබඳව තවදුරටත් කතා කෙරිණි. විජය කුමාරතුංග යනු එකම රාමුවකට සීමා කළ හැකි චරිතයක් නොවේ. ඔහු ජනප්‍රිය නළුවෙකි. ගායකයෙකි. දේශපාලන ක්‍රියාකාරිකයෙකි. සාමය පිළිබඳ අදහසක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටි දේශපාලන නායකයෙකි. ඒ සියල්ලටම වඩා, ඔහු ජීවත් වූ කාලයේ ශ්‍රී ලංකාව මුහුණ දුන් ගැටුම් සහ බලාපොරොත්තු අතර සිටි මිනිසෙකි.
ඔහුගේ ජීවිතය පිළිබඳව කතා කරන විට, ඔහුට ලැබුණු ජනප්‍රියත්වය පමණක් නොව, ඔහු මුහුණ දුන් දේශපාලන අභියෝග ද සිහිපත් කළ යුතුය. ඔහුගේ මරණය පිළිබඳව කතා කරන විට, ඔහු වටා පැවති චෝදනා සහ සැකයන් පමණක් නොව, තහවුරු කළ හැකි කරුණු සහ තවමත් විවාදයට ලක්වන කරුණු අතර වෙනස ද හඳුනාගත යුතුය.
1988 පෙබරවාරි 16 වැනිදා ගේට්ටුව අසල සිදු වූ වෙඩි තැබීමෙන් මිනිසකුගේ ජීවිතය අවසන් විය. එහෙත් ඔහුගේ නම එතැනින් මැකී ගියේ නැත. සිනමා තිරය මත ඔහු තවමත් ජීවත් වෙයි. ගීත තුළ ඔහුගේ හඬ තවමත් ඇසෙයි. ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන ඉතිහාසය පිළිබඳ කතාබහ තුළ ඔහුගේ නම තවමත් මතු වෙයි.
ඒ නිසා විජය කුමාරතුංගගේ කතාව යනු මරණයකින් අවසන් වූ ජීවිතයක කතාවක් පමණක් නොවේ. එය කලාව, ජනප්‍රියත්වය, දේශපාලනය, සාමය සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය එකම මිනිසකුගේ ජීවිතය තුළ එකිනෙක හමුවූ ආකාරය පිළිබඳ කතාවකි. ගේට්ටුව අසල සිටි මිනිසා එදා නිහඬ විය. නමුත් ඔහු පිළිබඳ කතාව ශ්‍රී ලංකාවේ මතකයෙන් නිහඬ වූයේ නැත.